มาตรฐานการทดสอบความต้านทานการกัดกร่อนของชิ้นส่วนยานยนต์

มาตรฐานการทดสอบความต้านทานการกัดกร่อนของชิ้นส่วนยานยนต์ประกอบด้วยข้อกำหนดหลักดังต่อไปนี้:
I. มาตรฐานการทดสอบด้วยฝอยเกลือ
1. การทดสอบด้วยฝอยเกลือแบบเป็นกลาง (NSS): เช่น มาตรฐานสากล ISO 9227 ใช้สารละลายโซเดียมคลอไรด์ที่มีความเข้มข้น 50 กรัม/ลิตร และค่า pH อยู่ระหว่าง 6.5 – 7.5 นำตัวอย่างชิ้นส่วนยานยนต์ไปวางไว้ในห้องทดสอบด้วยฝอยเกลือ แล้วพ่นสารละลายอย่างต่อเนื่องเป็นระยะเวลาที่กำหนด จากนั้นสังเกตสถานะการกัดกร่อนบนผิวชิ้นส่วน รวมถึงการเกิดสนิม การปูดพอง และการลอกหลุด เพื่อประเมินความสามารถในการต้านทานการกัดกร่อน
2. การทดสอบด้วยฝอยเกลือแบบกรด (AASS): เพิ่มกรดอะซิติกบริสุทธิ์ลงในสารละลายจากการทดสอบด้วยฝอยเกลือแบบเป็นกลาง เพื่อลดค่า pH ของสารละลายให้อยู่ระหว่าง 3.0 – 3.1 การทดสอบนี้มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงกว่า และใช้เพื่อจำลองความสามารถในการต้านทานการกัดกร่อนของชิ้นส่วนยานยนต์ในสภาพแวดล้อมที่รุนแรง (เช่น พื้นที่ที่มีฝนกรด)
3. การทดสอบด้วยฝอยเกลือที่เร่งด้วยทองแดง (CASS): เพิ่มสารคอปเปอร์คลอไรด์ลงในวิธีการทดสอบด้วยฝอยเกลือแบบกรด เพื่อเพิ่มความรุนแรงของการกัดกร่อนของฝอยเกลือให้สูงยิ่งขึ้น วิธีนี้สามารถจำลองสถานการณ์การกัดกร่อนของชิ้นส่วนยานยนต์ภายใต้สภาวะที่รุนแรงมากในระยะเวลาอันสั้นได้ อย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องเลือกเวลาและเงื่อนไขในการทดสอบอย่างระมัดระวัง เพื่อหลีกเลี่ยงการเร่งการกัดกร่อนมากเกินไป ซึ่งอาจทำให้ไม่สามารถสะท้อนสถานการณ์การใช้งานจริงได้อย่างถูกต้อง

II. มาตรฐานการทดสอบการกัดกร่อนแบบวงจร เช่น มาตรฐานสากล ISO 11997 ซึ่งกำหนดวิธีการทดสอบการกัดกร่อนแบบวงจรที่แตกต่างกัน รวมถึงวงจรที่ประกอบด้วยหลายขั้นตอน เช่น การพ่นฝอยเกลือ การทำให้แห้ง และการเปียกชื้น เพื่อจำลองสภาวะแวดล้อมต่าง ๆ ที่ยานยนต์อาจพบเจอในการใช้งานจริง เช่น สภาวะความชื้น การแห้ง และการพ่นฝอยเกลือที่เกิดสลับกัน ผ่านการทดสอบแบบวงจรซ้ำหลายรอบ จึงสามารถประเมินความสามารถในการต้านทานการกัดกร่อนของชิ้นส่วนยานยนต์ในสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนได้อย่างครอบคลุมยิ่งขึ้น

III. มาตรฐานการยึดเกาะของสารเคลือบและการต้านทานการกัดกร่อน
1. สำหรับชิ้นส่วนยานยนต์ที่มีสารเคลือบ เช่น สี สารเคลือบป้องกันการกัดกร่อน เป็นต้น จำเป็นต้องปฏิบัติตามมาตรฐานที่เกี่ยวข้องกับการยึดเกาะของสารเคลือบและการต้านทานการกัดกร่อน ตัวอย่างเช่น มาตรฐานสากล ISO 2409 กำหนดวิธีการทดสอบการยึดเกาะของสารเคลือบ และประเมินแรงยึดเกาะระหว่างสารเคลือบกับพื้นผิวของชิ้นส่วนโดยใช้วิธีการตัดเป็นตาราง (Grid Cutting Test)
2. ชุดมาตรฐาน ISO 4628 กำหนดวิธีการประเมินระดับการกัดกร่อน เช่น การเกิดฟอง การเกิดสนิม และการลอกของสารเคลือบ เพื่อพิจารณาว่าความสามารถในการต้านทานการกัดกร่อนของสารเคลือบสอดคล้องตามข้อกำหนดหรือไม่
IV. มาตรฐานวัสดุ
1. สำหรับวัสดุที่ใช้ในชิ้นส่วนยานยนต์ มีมาตรฐานสากลที่สอดคล้องกันเพื่อกำหนดตัวชี้วัดต่าง ๆ เช่น องค์ประกอบทางเคมี คุณสมบัติเชิงกล และความสามารถในการต้านทานการกัดกร่อน
2. ตัวอย่างเช่น สำหรับวัสดุสแตนเลส มาตรฐานสากล ISO 15510 กำหนดองค์ประกอบทางเคมี คุณสมบัติเชิงกล และข้อกำหนดด้านความต้านทานการกัดกร่อนของสแตนเลสแต่ละเกรด
3. สำหรับวัสดุโลหะผสมอลูมิเนียม มาตรฐานสากลชุด ISO 6361 กำหนดข้อกำหนดทางเทคนิคและวิธีการทดสอบสำหรับผลิตภัณฑ์โลหะผสมอลูมิเนียม เช่น แผ่นและโปรไฟล์ รวมถึงการทดสอบความต้านทานการกัดกร่อนของวัสดุ