Τα πρότυπα δοκιμών για την αντοχή στη διάβρωση αυτοκινητοβιομηχανικών εξαρτημάτων περιλαμβάνουν κυρίως τα εξής:
Ι. Πρότυπα δοκιμής αλατούχου ομίχλης
1. Δοκιμή ουδέτερης αλατούχου ομίχλης (NSS): Για παράδειγμα, το διεθνές πρότυπο ISO 9227. Χρησιμοποιείται αλατόνερο χλωριούχου νατρίου με συγκέντρωση 50 g/L, ενώ η τιμή pH βρίσκεται μεταξύ 6,5 – 7,5. Το δείγμα του αυτοκινητοβιομηχανικού εξαρτήματος τοποθετείται σε θάλαμο δοκιμής αλατούχου ομίχλης και εκτίθεται σε συνεχή ψεκασμό για ορισμένο χρονικό διάστημα. Παρατηρείται η κατάσταση διάβρωσης της επιφάνειας, συμπεριλαμβανομένης της σκουριάς, των φυσαλίδων και της αποκόλλησης, προκειμένου να αξιολογηθεί η αντοχή στη διάβρωση.
2. Δοκιμή όξινης αλατούχου ομίχλης (AASS): Προστίθεται οξικό οξύ παγωμένο επάνω στη δοκιμή ουδέτερης αλατούχου ομίχλης, με αποτέλεσμα η τιμή pH του διαλύματος να μειωθεί σε 3,0 – 3,1. Είναι περισσότερο διαβρωτική και χρησιμοποιείται για την προσομοίωση της αντοχής στη διάβρωση αυτοκινητοβιομηχανικών εξαρτημάτων σε ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες (όπως περιοχές με όξινη βροχή).
3. Δοκιμή επιταχυνόμενης αλατούχου ομίχλης με πρόσθεση χαλκού (CASS): Προστίθεται χλωριούχος χαλκός στη βάση της οξικής δοκιμής αλατούχου ομίχλης, προκειμένου να αυξηθεί περαιτέρω η διαβρωτικότητα της αλατούχου ομίχλης. Μπορεί να προσομοιώσει την κατάσταση διάβρωσης αυτοκινητικών εξαρτημάτων υπό εξαιρετικά απαιτητικές συνθήκες σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να επιλέγονται με προσοχή ο χρόνος και οι συνθήκες δοκιμής, προκειμένου να αποφευχθεί η υπερβολική επιτάχυνση της διάβρωσης και η αδυναμία ακριβούς αντικατοπτρισμού της πραγματικής κατάστασης χρήσης.
II. Πρότυπα κυκλικών δοκιμών διάβρωσης, όπως η διεθνής σειρά προτύπων ISO 11997, η οποία καθορίζει διαφορετικές μεθόδους κυκλικών δοκιμών διάβρωσης, συμπεριλαμβανομένων κύκλων πολυσταδίων, όπως αλατούχου ομίχλης, στέγνωμα και υγρασία, για την προσομοίωση διαφόρων περιβαλλοντικών συνθηκών που ενδέχεται να αντιμετωπίσει το αυτοκίνητο κατά την πραγματική χρήση, όπως η εναλλασσόμενη εμφάνιση υγρασίας, στέγνωμα και αλατούχου ομίχλης. Μέσω πολλαπλών κυκλικών δοκιμών, η αντοχή στη διάβρωση αυτοκινητικών εξαρτημάτων σε περίπλοκα περιβάλλοντα μπορεί να αξιολογηθεί πιο ολοκληρωμένα.
III. Πρότυπα πρόσφυσης επίστρωσης και αντοχής στη διάβρωση
1. Για τα αυτοκινητικά εξαρτήματα με επιστρώσεις, όπως βαφές, αντιδιαβρωτικές επιστρώσεις κ.λπ., πρέπει να τηρούνται τα σχετικά πρότυπα πρόσφυσης επίστρωσης και αντοχής στη διάβρωση. Για παράδειγμα, το διεθνές πρότυπο ISO 2409 καθορίζει τη μέθοδο δοκιμής της πρόσφυσης επίστρωσης και αξιολογεί τη δύναμη σύνδεσης μεταξύ της επίστρωσης και του υποστρώματος του εξαρτήματος με τη χρήση δοκιμών κοπής σε πλέγμα.
2. Η σειρά προτύπων ISO 4628 καθορίζει τη μέθοδο αξιολόγησης των βαθμών διάβρωσης, όπως φουσκάλες, σκουριά και αποκόλληση της επίστρωσης, προκειμένου να καθοριστεί εάν η αντοχή της επίστρωσης στη διάβρωση πληροί τις απαιτήσεις.
IV. Πρότυπα υλικών
1. Για τα υλικά που χρησιμοποιούνται στα αυτοκινητικά εξαρτήματα, υπάρχουν αντίστοιχα διεθνή πρότυπα που καθορίζουν δείκτες όπως η χημική σύνθεση, οι μηχανικές ιδιότητες και η αντοχή στη διάβρωση.
2. Για παράδειγμα, για υλικά ανοξείδωτου χάλυβα, η διεθνής προδιαγραφή ISO 15510 καθορίζει τη χημική σύσταση, τις μηχανικές ιδιότητες και τις απαιτήσεις αντοχής στη διάβρωση για διαφορετικούς βαθμούς ανοξείδωτου χάλυβα.
3. Για υλικά κραμάτων αλουμινίου, η σειρά διεθνών προδιαγραφών ISO 6361 καθορίζει τις τεχνικές απαιτήσεις και τις μεθόδους δοκιμής για ελάσματα και προφίλ κραμάτων αλουμινίου και άλλα προϊόντα, συμπεριλαμβανομένης της δοκιμής αντοχής των υλικών στη διάβρωση.
EN